Ἀστρῖτές μου παινεμένοι,
Στὶς 29 Ἰουλίου τοῦ 2026 στὶς 17:35 πραγματοποιεῖται
ἡ Πανσέληνος τοῦ Ἰουλίου, στὶς 6°30’ τοῦ Ὑδροχάους.
Αὐτὴ ἐδῶ θὰ εἶναι ἡ ὁλοκλήρωση τῶν γεγονότων ποὺ ἄρχισαν
μὲ τὴ Νέα Σελήνη-Ἡλιακὴ Ἔκλειψη τῆς 17ης τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 2026.
Δύο ἡμέρες νωρίτερα, οἱ Δεσμοὶ τῆς Σελήνης θὰ ἔχουν προλάβει
ἤδη νὰ μετακινηθοῦν στὸ νέο τους ἄξονα,
αὐτὸν τοῦ Λέοντα - Ὑδροχάους.
Σημαντικὸ ἐπίσης θὰ εἶναι, ὅτι ὁ Σκοταδόψυχος θὰ ἔχει ἤδη κόψει
καπίστρι ἀπ’ τὴν 27η Ἰουλίου καὶ θὰ κατευθύνεται
πρὸς στὰ νότια τῆς ἐκλειπτικῆς τοῦ Ἡλίου, γιὰ νὰ ὀργανώσει
τὶς μεγάλες ἐπαναστάσεις καὶ τὶς ἐξεγέρσεις ποὺ θ’ ἀκολουθήσουν
ὀσονοῦπω σὲ προσωπικὸ ἀλλὰ καὶ σὲ συλλογικὸ ἐπίπεδο.
[Διόρθωση: ποὺ συμβαίνουν ἤδη στὸν πλανήτη Γῆ].
Ἀ, νὰ μὴ ξεχάσω, εἶναι κι ὁ Ἑρμῆς μέσα στὸν Καρκίνο
ποὺ πλέον θὰ κινεῖται ὀρθόδρομος,
ἀλλὰ θὰ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ὕποπτος γιὰ διάφορες ἀναποδιές,
μέχρι νὰ ἐξέλθει ἐντελῶς ἀπ’ τὴ σκιά τῆς ἀναδρομῆς του,
στὶς 6/8/2026.
Καὶ φυσικά, ὁ μπάρμπα Κρόνος, ὁ ἀρχαῖος κυβερνήτης αὐτῆς
τῆς Πανσελήνου στὸν Ὑδροχάος,
ποὺ μιὰ ἡμέρα πρὶν ν’ ἀλλάζουν ἄξονα οἱ Δεσμοὶ τῆς Σελήνης,
(δηλαδὴ σήμερα Κυριακὴ 26/7/2026),
θὰ γυρίσει κι αὐτὸς ἀνάδρομος μέσα στὸν Κριό.
Μέσα σ’ αὐτὴν τὴν πυκνὴ οὐράνια κίνηση τοῦ Ἰουλίου, λοιπόν,
θὰ συμβεῖ κι ἡ Πανσέληνος τοῦ Ὑδροχάους.
Κι ἐπειδὴ θὰ τὴν ἀκοῦτε αὐτὴ τὴ λέξη συχνότερα πλέον,
φρόντισα σὲ προηγούμενο video νὰ σᾶς προετοιμάσω,
ἐξηγῶντάς σας τὴ σημασία τοῦ Χάους στὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφία,
γιὰ νὰ ξεμπερδέψετε τὴν κεφαλή σας καὶ νὰ συντονιστεῖτε μὲ
τὴν ἀλήθεια.
Εἰδάλλως, τὸ μόνο ποὺ θὰ καταλάβετε ἀπὸ τὸν Ὑδροχάος,
θὰ εἶναι τὰ βασικά: ψυχρός, κοινωνικός, ἀνθρωπιστής, ἐγκεφαλικός,
ἰδεολόγος.
Αὐτὴ ἡ Πανσέληνος λοιπόν, ἔχει δύο ἄκρως ἐνδιαφέροντα τεχνικὰ
χαρακτηριστικὰ πρὸς παρατήρηση:
1.Ἡ Σελήνη ὡς εἴθισται, θὰ βρίσκεται ἀπέναντι ἀπ’ τὸν Ἥλιο
ὅπως σὲ κάθε Πανσέληνο, ὅμως μαζί μὲ τὰ Φῶτα θὰ βρίσκονται καὶ δύο
μεγάλοι σὲ ἰσχύ, πλανῆτες:
Δίπλα στὴ Σελήνη, θὰ στέκεται ὁ Πλούτωνας καὶ δίπλα στὸν Ἥλιο, ὁ Δίας.
Ἔτσι ἀκριβῶς ὅπως ἁρμόζει, τὸ Φῶς τὸ Ἀγαθὸ κι ἀπέναντί του
ἡ Μεταμόρφωση τῆς Ψυχῆς.
2.Τὴν ὥρα αὐτῆς τῆς Πανσελήνου ὅμως, θὰ συμβαίνει καὶ κάτι ἀκόμη,
ἐξαιρετικὰ ἀσυνήθιστο:
θὰ πραγματοποιεῖται τὸ Magnum Opus, τὸ «Μεγάλο Ἔργο»,
δηλαδή, ἡ ἀλχημιστικὴ διαδικασία κατὰ τὴν ὁποία,
τὸ εὐτελὲς μέταλλο θὰ μετατρέπεται σὲ χρυσό.
Γιατὶ ὁ Δίας τὴν ὥρα τῆς Πανσελήνου, θὰ ἑνώνεται μὲ τὸν Ἥλιο μέσα στὴν
καρδιὰ τοῦ δευτέρου, σχηματίζοντας cazimi [kaṣmīmī (في قلب الشمس)=
«μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ Ἡλίου»]
Μὰ θὰ μοῦ πεῖτε, εἶναι ὁ Μέγας Δίας «εὐτελὲς μέταλλο»;!
Ὄχι καὶ γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ἐπειδὴ εἶναι μιὰ σεβαστὴ ἐξουσία,
ἡ κίνησή του αὐτὴ ἀποτελεῖ παράδειγμα πρὸς ὅλους ἐμᾶς
γιὰ τὸ πῶς πράττουν οἱ πραγματικοὶ βασιλεῖς:
Δὲ διστάζουν νὰ καοῦν, νὰ προχωρήσουν μέχρι νὰ βρεθοῦν
στὴν καρδιὰ τῆς νίκης.
Ἀπέναντι σ’ αὐτοὺς τοὺς δύο μεγάλους, θὰ στέκεται ὅμως ἡ Σελήνη.
Ὄχι ἡ γνώριμη Σελήνη ποὺ ξέρετε, βέβαια,
διότι αὐτὴν ἐδῶ τὴ Σελήνη τῆς 27ης Ἰουλίου στὸ ζώδιο τοῦ Ὑδρο-Χάους
θὰ τὴ συνοδεύει ὁ Σκοταδόψυχος, ὁ κύριος τοῦ Κάτω Κόσμου.
Κι ὅπως εἶναι ὁλοφάνερο, δὲ θὰ εἶναι μιὰ Σελήνη ὅπως οἱ ἄλλες.
Εἶναι ἡ ἴδια ἡ Νύξ, αὐτὴ ποὺ ὁ Ἡσίοδος κατονομάζει ὡς κόρη τοῦ Χάους!
Ἡ ἀρχέγονη ἐξουσία, ποὺ ἀκόμη κι ὁ Δίας σέβεται καὶ
τὴν ἀντιμετωπίζει μὲ δέος.
Κι ἡ Νύξ καθὼς ἔγραψε ὁ Ἡσίοδος, γέννησε μόνη της,
τὸν Ὕπνο, τὸν Θάνατο, τὰ Ὄνειρα, τὶς Μοίρες, τὴ Νέμεσις,
τὴν Ἔριδα, τὸ Γῆρας, τὴν Ἀπάτη, τὸν Μόχθο καὶ τὶς Κῆρες.
Ὁ Σκοταδόψυχος καθὼς σᾶς εἶπα,
συνοδεύει αὐτὴν τὴν ἀρχέγονη ἐξουσία, τὴ Νύξ ἐγκυμονοῦσα,
(καθὼς εἶναι μιὰ Πανσέληνος αὐτὴ ἕνα «γεμάτο φεγγάρι»),
μέσα στὸ ζώδιο τοῦ Ὑδρο-Χάους, τοῦ Χάους ποὺ τὴ γέννησε.
Μόλις γεννήσει μὲ τὴ σειρά της ἡ Νύξ τὰ τρομερὰ παιδιά της,
ὁ Σκοταδόψυχος θὰ τὰ ὑποδεχτεῖ στὸ βασίλειό του
μέσα στὰ ἔγκατα τῆς γῆς, ὅμως αὐτὰ πάντοτε θὰ καταφέρνουν
νὰ ξεφεύγουν καὶ θὰ ὁρμᾶνε ἐδῶ κάτω στὴ γῆ
καὶ θὰ βασανίζουν τοὺς ἀνθρώπους.
Ἐκτὸς ἐὰν..
Ἔρθει ἕνας Δίας γενναῖος, ἕνας λεοντόκαρδος,
ἕνας ἀληθινὸς βασιλιὰς καὶ βαφτιστεῖ μὲς στὴ χρυσὴ καρδιὰ
τοῦ Ἡλίου καὶ πάρει ἀπ’ αὐτὸν
τὶς ἅγιες ἐντολές τοῦ Ἀγαθοῦ,
(ὅπως ὀνομάζει ὁ Πλάτωνας τὸν Ἥλιο).
Καὶ μᾶς δείξει κι ἀποδείξει, πὼς μὲ τὸν ἴδιο τρόπο μποροῦμε
κι ἐμεῖς νὰ γίνουμε τὸ ἴδιο γενναῖοι καὶ νὰ περάσουμε τὴν ἴδια
διαδικασία ποὺ πέρασε κι ἐκεῖνος, μὲ θάρρος κι ὄχι μὲ μιζέρια.
Γιατὶ ὁ Δίας προτοῦ νὰ γίνει cazimi,
πρὶν νὰ ἑνωθεῖ δηλαδὴ μὲ τὸν Ἥλιο μέσα στὴν καρδιά του,
στὴν πορεία του πρὸς αὐτὸν, ἔγινε πρῶτα combust,
δηλαδὴ κάηκε ὁλοσχερῶς ἀπ’ τὶς ἀχτῖδες τοῦ Ἡλίου.
Ἀκριβῶς ὅπως καιγόμαστε ὅλοι ἐμεῖς οἱ θνητοὶ ἀπ’ τὴν
πύρινη καὶ σαρωτικὴ ῥοὴ τῶν γεγονότων στὴν πορεία τῆς ζωῆς μας.
Ὅμως νὰ ποὺ ἔχουμε τὴ δυνατότητα τῆς ἐπιλογῆς:
Εἴτε νὰ παραμείνουμε ἕνα καμμένο κουφάρι ποὺ θὰ θρηνεῖ τὰ πάθη του,
εἴτε θὰ ἐπιμείνουμε μὲ σθένος καὶ πίστη καὶ θὰ συνεχίσουμε
τὸ ταξίδι μας.
Ὥσπου νὰ καταφέρουμε νὰ βρεθοῦμε μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ Ἡλίου,
ν’ ἀλχημιστοῦμε σὲ χρυσὸ
καὶ νὰ βγοῦμε μετὰ ἀπ’ τὴν ἄλλη πλευρά,
μεταφέροντας τὴ γνώση τοῦ Ἀγαθοῦ καὶ τὶς ἐντολές του.
Ὅσοι λοιπόν ἀπὸ ἐμᾶς γίνουμε οἱ μεταφορεῖς τῆς γνώσης τοῦ Ἀγαθοῦ,
ὅλοι ἐμεῖς οἱ γενναῖοι ἐπιζήσαντες ἀπ’ τὴν τρομερὴ φωτιά,
θὰ θυμίζουμε στὸν κόσμο γύρω μας,
πὼς τὸ ζώδιο τοῦ Ὑδροχάους, ἀντιστοιχεῖ στὸν ὡραῖο Γανυμήδη.
Ὁ Γανυμήδης ὑπῆρξε ὁ πολὺ ὄμορφος πρίγκιπας τῆς Τροίας,
ποὺ ἐρωτεύτηκε κι ἀπήγαγε ὁ Δίας παίρνοντας τὴ μορφὴ ἑνὸς ἀετοῦ
καὶ τὸν μετέφερε πάνω στὸν Ὄλυμπο καὶ τοῦ ἔδωσε τὴ θέση τοῦ οἰνοχόου,
νὰ κερνᾶ ἀέναα τοὺς θεοὺς νέκταρ μὲ τὴν ὑδρία του.
Ὁ Γανυμήδης, αὐτὸς γιὰ τὸν ὁποῖον ἀναφέρει ὁ Σωκράτης στὸ Συμπόσιο:
«Καὶ τὸν Γανυμήδη, πιστεύω, δὲν τὸν ἀνέβασε ὁ Δίας στὸν Ὄλυμπο
γιὰ τὴν ὀμορφιὰ τοῦ σώματός του, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀρετὴ τῆς ψυχῆς του.
Τὸ μαρτυρεῖ καὶ τὸ ἴδιο του τὸ ὄνομα».
[Τ’ ὄνομα Γανυ-μήδης συντίθεται ἀπὸ τὰ στοιχεῖα γάνυμαι
(χαίρομαι, λάμπω ἀπὸ χαρά) καὶ μήδομαι (φροντίζω, σκέπτομαι),
καὶ σημαίνει αὐτὸν ποὺ χαίρεται νὰ φροντίζει
ἢ ποὺ δίνει χαρὰ μὲ τὴ φροντίδα του].
Κι ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους, γεννήθηκε γιὰ νὰ εἶναι
χαίρεται καὶ νὰ λάμπει μέσα ἀπ’ τὰ ταλέντα καὶ τὶς ἀρετές του.
Ἀλήθεια, ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς ἔχει κάτι ἀξιόλογο γιὰ νὰ μεταφέρει
στὸν κόσμο, ὅπως μετέφερε τὸ νέκταρ ὁ Γανυμήδης μέσα μέσα
στὴν ὑδρία του.
Ἄλλος τὴν τέχνη του, ἄλλος νὰ φτιάχνει ἕνα ἐξαιρετικὸ ψωμί, ἄλλος
νὰ μπορεῖ νὰ μιλᾶ μ’ ἐπιδέξιο λόγο, ἄλλος νὰ δείχνει ἐνσυναίσθηση.
Ὅλοι κάποιο δῶρο κρατᾶμε μέσα μας, ποὺ ἐὰν θέλουμε,
μποροῦμε νὰ τὸ μοιραστοῦμε μὲ τοὺς ἄλλους.
Κι εἶναι αὐτὴ ἡ πιὸ μεγάλη καὶ μοιραία ἀπόφαση ποὺ μποροῦμε
νὰ πάρουμε γιὰ τὴ ζωή μας..
Ἂν θὰ θελήσουμε δηλαδή, νὰ γείρουμε τὴν ὑδρία μας
καὶ νὰ προσφέρουμε αὐτὸ τὸ πολύτιμο δῶρό μας στὸν κόσμο.
Ἀλλὰ εἶναι ἐξίσου καὶ μιὰ μεγάλη ἀπόφαση ἐὰν θὰ ὑψώσουμε κι
ὡς συνδαιτημόνες τὸ κύπελό μας ἀδειανό,
γιὰ νὰ δεχτοῦμε ὅσα ἀγαθὰ ἔχουν κι οἱ ἄλλοι νὰ προσφέρουν.
Ἂν ὅμως τὰ κύπελά μας εἶναι ἤδη γεμάτα ἀπὸ τσιμεντωμένες ἀπόψεις,
ἀπὸ ἀλαζονεία, πεῖσμα, τυφλότητα κι ἐγωισμό,
δὲ θὰ χωρᾶ τίποτε ἄλλο μέσα.
Ἡ Σελήνη-Νύξ διδάσκει σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴν Πανσέληνο
μέσα στὸ ἀμφιθέατρο τοῦ Ὑδροχάους,
πῶς τὰ φοβερὰ παιδιά της θὰ συνεχίσουν νὰ ἐπισκέπτονται
τοὺς ἀνθρώπους γιατί ἐκεῖνοι τὰ προσκαλοῦν μὲ τὰ σκοτάδια
τῆς δικής τους ψυχῆς.
Γιατὶ πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς, δὲ θέλουν οὔτε νὰ μοιραστοῦν τὰ ταλέντα τους,
οὔτε ὅμως καὶ νὰ σηκώσουν τὰ κύπελά τους ἀδειανὰ καὶ νὰ δεχτοῦν
ὅσα μποροῦν νὰ τοὺς προσφέρουν οἱ ἄλλοι γύρω τους.
Ἐὰν ὅμως οἱ ψυχές μας θελήσουν νὰ ἐξαγνιστοῦν,
ἐὰν ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ἀφεθοῦμε νὰ μᾶς ἁρπάξει ὁ ἀετὸς τοῦ Διὸς
κι ἀποδεχτοῦμε τὸν τίτλο τοῦ Οἰνοχόου,
τοῦ Διακόνου δηλαδὴ ποὺ ὑπηρετεῖ στὸ τραπέζι τοῦ κόσμου,
τότε τὰ παιδιά τῆς Νύχτας θὰ σταματήσουν νὰ μᾶς ἐπισκέπτονται.
Γιατὶ τὰ παιδιά τῆς Νύχτας δὲν μποροῦν νὰ ἐπισκεφθοῦν,
πόσο μᾶλλον νὰ κατοικήσουν, σὲ τόπους καθαροὺς κι ἱερούς.
Αὐτὴ ἐδῶ ἡ Πανσέληνος λοιπόν, θὰ μᾶς δώσει τὴ ξεκάθαρη εἰκόνα
ποὺ ζητᾶμε στὰ θέματα τῶν οἴκων ποὺ καταλαμβάνει ὁ Λέοντας
κι ὁ Ὑδροχάος στὸ χάρτη μας.
Θὰ μᾶς ἀποκαλύψει μὲ τὸ φῶς της ποιοὶ εἴμαστε καὶ
τί μποροῦμε νὰ κάνουμε.
Θὰ μᾶς δείξει ἀκόμη καὶ ποιοὶ πραγματικὰ εἶναι οἱ ἄλλοι
καὶ πιθανὸν τί κρατοῦν κρυμμένο ἀπὸ μᾶς.
Σὲ κοσμικὸ ἐπίπεδο, θὰ ἐνισχύσει περαιτέρω τὴ δουλειὰ
ποὺ θὰ κάνει ὁ Σκοταδόψυχος βαδίζοντας ἐκτὸς ὁρίων
στὰ νότια τῆς ἐκλειπτικῆς.
Δηλαδὴ, ὅπως σᾶς ἔχω τονίσει ἐπανειλημμένως
τὰ τρία τελευταία χρόνια,
ἑτοιμαστεῖτε γιὰ παγκόσμιες ἐξεγέρσεις, ἐπαναστάσεις,
ἀλλαγὲς καθεστώτων, πτώσεις μεγάλων ἀρχηγῶν καὶ
τὴν τελικὴ ἐπικράτηση τῶν λαῶν.
Καὶ πῶς θὰ γίνουν ὅλ’ αὐτὰ τὰ θαυμάσια;
Αὐτὰ ποὺ ὑπόσχονται τὰ λιχνηστήρια τοῦ Διονύσου,
οἱ κούνιες τοῦ Barbault κι ὅλοι οἱ καλοὶ οἰωνοὶ τῶν οὐρανῶν;
Ἄκοπα, ἀβάδιστα στὴν πόρτα μας;
Ἐλάτε τώρα, ἀφοῦ ξέρετε, ὅτι μοῦ ἔκοψαν καπίστρι οἱ μονόκεροι
καὶ δὲν πετᾶνε πάνω ἀπ’ τὶς σελίδες μου.
Μὲ κόπο, μὲ πειθαρχία κι ἐπιμονή.
Je Reviens.